იუმორი Archives - < „ჩემი იმერეთი“< „ჩემი იმერეთი“

იუმორი

ხუმრობენ ხარაგაულელები

გვიამბობს შმაგი ხიჯაკაძე

გოჭი თუ ინდაური

მამაჩემი, ტოგო ხიჯაკაძე, ორ მეგობართან იხილე სრულად


ხუმრობენ ხარაგაულელები – გვიამბობს დავით ჩადუნელი

სიძე თამადად
შარშან ჩემი სიმამრი გიგა ბერაძე 70 წლის გახდა. ოჯახში სუფრაა გაშლილი და აბა, იხილე სრულად


ხუმრობენ ხარაგაულელები

გვიამბობს ნოდარ სხილაძე იხილე სრულად


ხუმრობენ ხარაგაულელები

გვიამბობს ირინე ჩხეიძე

„გამოყოფილი მაქვს, ქალო, გამოყოფილი…“

თეატრალების ცხოვრება კურიოზებითაა სავსე. ჩვენც უამრავი სასაცილო ამბავი გადაგვხდენია.
ბორითში ვატარებთ თოჯინების თეატრის სპექტაკლს „მამალი და ფისო.“ ლუიზა კიკნაძე თამაშობს მელას, ხოლო ნიკო წიკლაური – მამალს. მელა მამლის გარეთ გამოტყუებას ცდილობს:
-მამალო, გამოიხედე, ნახე, რა საკეკნკი მოგიტანე. გამოყავი თავი, გამოყავი.
ამ დროს შუქი წავიდა. ვეღარც ლუიზა ხედავს ვერაფერს, ვეღარც – ნიკო.
ლუიზა ისევ იძახის – გამოყავი თავი, მამალო, გამოყავი.
ნიკომ გამოყო თავი, მაგრამ ლუიზა ვერ ხედავს და გამუდმებით იგივეს იმეორებს…
ნიკო გაბრაზდა და დაუძახა:
-გამოყოფილი მაქვს, ქალო, გამოყოფილი.
იმდენი ვიცინეთ, ლამის თეჯირი თავზე დაგვეცა.

naxati2


ნუთუ ყველას დააგვიანდა…

ჩემს შვილს ვატოს საბავშვო ბაღში ყველაზე გვიან, სამსახურის დამთავრების შემდეგ ვაკითხავდი.  ჯგუფში მხოლოდ ჩემი შვილი და თამრიკო მასწავლებელი მხვდებოდნენ. მეც ძალიან განვიცდიდი და ბავშვიც.

ერთხელ, მუშაობაში ვარ ჩართული და უცბად საათს შევხედე… შვიდი საათია დაწყებული.

-მიშველეთ, ბავშვი ბაღში დამრჩა-მეთქი, – ვიყვირე და თავქუდმოგლეჯილი გავიქეცი.

შევვარდი ჯგუფში და ვხედავ, ყველა ბავშვი ადგილზეა, – ნეტა რა ხდება, ნუთუ ყველა მშობელს დააგვიანდა… ბოდიში მოვუხადე თამრიკო მასწავლებელს დაგვიანებისთვის. თამრიკო მომაჩერდა გაოგნებული, მაგრამ არაფერი მითხრა. დავბრუნდი სამსახურში. ყველა თანამშრომელი ადგილზეა. მიკვირს, რატომ არ მიდიან სახლში. ამ დროს ბათუ კიკნაძეს სიცილი აუტყდა. თურმე საათი ორი საათით გადაუწევიათ ბათუს და ლაშა კვირიკაშვილს. ასე გაათავისუფლეს ვატო ორი საათით ადრე საბავშვო ბაღიდან.

naxati

რავა ომში დაკარგულივით არსად მახსენეო…

გაზეთში „ჩემი ხარაგაული“ რამდენიმე წლის წინ დაიწერა ჩემზე სტატია, სადაც ჩემს ბიოგრაფიაზე ვსაუბრობდი. რატომღაც გვერდი ავუარე ჩემი და ნიკუშას ურთიერთობას, – არ ჩავთვალე საჭიროდ. მხოლოდ წერილის ბოლოს გაკვრით ვახსენე. ნიკუშამ გულდასმით წაიკითხა სტატია და ცოტა არ იყოს ნაწყენმა მითხრა, – ყველაფერი კარგია, მაგრამ მე ომში დაკარგულივით რავა არსად არ მახსენეო…

 

გაიხსენე შენი თანატოლების გმირობა

ჩემს თანატოლებს ახსოვთ, პიონერები პლენუმებსა და ყრილობებზე ომახიანი შეძახილებით რომ ვამხნევებდით შეკრებილ ადამიანებს.

მორიგი ღონისძიებაა. ავად გავხდი და მაღალი სიცხე მაქვს. მამიდაჩემმა დაურეკა ქალბატონ ნინიკო სახვაძეს. ტელეფონში ისმის ნინიკოს განწირული ხმა, – ვაიმე, ლიანა, დავიღუპე, მონტაჟი ჩამივარდებაო.

ცოტა ხანში რეკავს ტელეფონი. ნინიკო მასწავლებელმა ეტყობა ბევრი იფიქრა, როგორ გამოვეყვანე სახლიდან და სიტყვა მოამზადა:

-ირინე, მესმის რომ ავად ხარ, არ შეგიძლია, მაგრამ უნდა გაიხსენო, რა მსხვერპლს სწირავდნენ შენი ტოლი გოგო-ბიჭები, რომ შენ ბედნიერი ცხოვრება გქონოდა. გაიხსენე ოლეგ კოშევოისა და ზოია კოსმოდემიანსკაიას გმირობა. ადექი და წამოდი ღონისძიებაზე.

მეც ავდექი და წავედი.

 


ხუმრობენ ხარაგაულელები

რას გალახავთ, იმხელა თავი აქვსო

გვიამბობს ნიკოლოზ მაჭავარიანი:

ჩემი მომავალი მეუღლე, ქეთევანი, უნდა დამენიშნა. ქეთევანის ყველა ნათესავი მიცნობდა მისი 6 წლის ძმის, ონისეს, გარდა. ონისეს ეუბნებიან თურმე ბიძაშვილები, – შენ ხარ კაცი, შენმა დამ გაგზარდა და ახლა მაჭავარიანის ბიჭს მიჰყავსო. მოიფუზა თურმე ონისე. იხილე სრულად


ხუმრობენ ხარაგაულელები – გვიამბობს ბიჭიკო მაისურაძე

 

„მოხერხებული“ მაყურებელი

კონცერტი ვატარებთ კურორტ საირმეში. დილიდან გადაუღებლად წვიმს. სცენა და გასახდელები კაპიტალურადაა აგებული, ხოლო მაყურებელთა დარბაზი – „ბრიზენტით“ გადახურული დიდი კარავია. იხილე სრულად


რატომ არ მალაპარაკეს დედა – კურიოზებს გვიამბობს მამუკა ლომიძე

სტუდენტობისას, წლების მანძილზე, ვცხოვრობდი ჩემი მაესტროს – თენგიზ მუშკუდიანის ოჯახში. მაშინ მობილური ტელეფონები მასიურად არ იყო და ხშირად მაესტრო თენგიზის ბინის ტელეფონით ვსარგებლობდი. სოფელში დედას ჩვენი მეზობლის მობილურზე ვუკავშირდებოდი. ამ მობილურის პატრონი ცნობდა ჩემს ნომერს და პირდაპირ მპასუხობდა, რომ რამდენიმე წუთში მასაუბრებდა დედასთან. ვცდილობდი, იმ დროს დამერეკა, როცა თენგიზ მუშკუდიანი სახლში არ იყო. ასე უფრო თამამად ვსაუბრობდი დედასთან. იხილე სრულად


ხუმრობენ ხარაგაულელები

გვიამბობს იური ბუაჩიძე

 

ავტობუსში

კოწია კიკნაძე მძღოლად მუშაობდა ავტობუსზე და მგზავრები გადაჰყავდა ხარაგაულიდანზესტაფონში. გავიდა თუ არა ძირულაში ცენტრალურ ავტომაგისტრალზე, ორმა კონტროლიორმა გააჩერა მგზავრებისთვის ბილეთების შესამოწმებლად.

ერთ ახალგაზრდა ქალბატონს სამგზავრო ბილეთი არ აღმოაჩნდა და კოწიას ჰკითხეს, ეს ქალბატონი რატომ მგზავრობს უბილეთოდო.

კოწია არ დაიბნა და უპასუხა, – ეგ ქალბატონი ჩემი ცოლიაო.

ქალი გაბრაზდა და კოწიას ლანძღვა დაუწყო, – შე გადაგვარებულო, გათახსირებულო და უნამუსო კაცო, ვინ არის შენი ცოლიო.

კონტროლიორებმა ერთმანეთს ღიმილით გადახედეს და ავტობუსიდატოვეს.

iumori2

 

მეზობელთან

ზამთარია. თოვს. კოწია მარტოა სახლში. ძალიან მოიწყინა და მეზობელთან გადავიდა. სანამ კაცები საუბრობდნენ, დიასახლისმა კასრიდან ამოიღო „ვიჩინა,“ ჩადო წყლიან კარდალა ქვაბში და დასძინა, – ბატონო კოწია, თქვენ მეტი პატივისცემა გეკუთვნით, მაგრამ წიწილები პატარები არიან და ხელი არ მოეკიდებათო.

კოწიას გაეცინა და უთხრა, – შე ქალო, „სემიჩკას“ ვჭამ და „ნიუჟელი“ თქვენი წიწილები „სემიჩკაზე“ პატარები არიანო!

 

 


ხუმრობენ ხარაგაულელები (ახმედ გოგოლაძის წიგნიდან)

ოსტატის თვალით
ერთმა საღანძილელმა, ფული რომ ეშოვა, დაიჩემა, ბუხრის აშენება ვისწავლეო. როგორც იქნა, გააბრიყვა შორს მცხოვრები მეზობელი, რომ მისთვის ბუხარი აეშენებინა. სამ დღეში მართლა აუშენა. იხილე სრულად


ხუმრობენ ხარაგაულელები (გვიამბობს ალეკო გიორგიძე)

ეიღეს მცხეთა, შამევიდნენ თბილისში

ხარაგაულის კულტურის სახლის სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლი მიიწვიეს ბალტიისპირეთში, ქალაქ ვენტსპილსში ყვავილების დღესასწაულზე. იხილე სრულად